Afscheid met licht

Ik kwam binnen in een klein huisje waar moeder en haar jongste zoon al op mij zaten te wachten. "Het is allemaal heel snel gegaan", vertelt ze. "Gisteren was hij hier nog, die mooie lieve zoon Peter van mij. En op weg naar huis ging het mis. De politie stond aan mijn deur en zei, u moet niet schrikken mevrouw, maar het is wel ernstig. Omdat ik slecht kan lopen heeft de politie mij naar het ziekenhuis gebracht, in de politiebus.
Mijn jongste zoon is daar ook naar toe gekomen. Maar Peter was te ziek. Niets werkte meer en we moesten hem laten gaan." Ze streek met haar handen over de zomerse tricot jurk die ze aanhad.
"Ik doe overmorgen deze mooie gekleurde jurk aan", zei ze. "Peter hield van kleuren. Kijk maar, deze schilderijen heeft hij allemaal gemaakt, daar, waar hij woonde." Aan de muur in het gedeelte van de woonkamer hangen minstens tien, vrij te interpreteren, schilderijen van Peter. Sommige donker en sommige vrolijk van kleur. "Hij hield van vrolijke kleuren", zegt ze. "Daarom trek ik deze kleurige jurk aan."
Ik keek omlaag naar mijn eigen zwarte kleding. Ik kwam net van een afscheidsdienst en werd door de coördinatie gebeld, waarop ik direct ben doorgereden naar mevrouw. "Weet u wat, dan trek ik overmorgen ook mooie gekleurde kleding aan". Ze keek me blij aan. "Ja dat is mooi" zei ze, "dat zou hij fijn vinden."
Ze zuchtte eens diep en vertelde: "Hij was mijn zonnetje. Hij had zoveel humor. Het was zo een lieve jongen. Hij hield van schilderen met kleuren en hij hield van muziek. Maar hij ging wel veel zijn eigen weg. En ja, ik gaf hem ook wel geld. Maar als je als moeder ziet dat je jongen het moeilijk heeft en dan ben je er voor hem."
Ik luister en voel een diepe bewondering voor deze moeder die op haar eigen manier en eigen leefwijze in het leven staat. Soms kon ze hem niet goed begrijpen maar het allerbelangrijkste was dat ze van hem hield, net zoveel als van haar andere zoon. En ze zou het zo weer overdoen.
Want ze heeft er absoluut geen spijt van dat ze hem zoveel heeft gegeven. Dat doet een moederhart. Dat kun je niet uitschakelen.

"Ik heb ook al een kaarsje aangedaan, samen met mijn jongste zoon", vertelt ze. Deze knikte instemmend. Ja een kaarsje voor het licht. Ik keek de kamer rond en zag vele engeltjes staan en een boekenkast met soortgelijke boeken. Ik durfde het bijna niet te vragen en toch deed ik het. Gelukkig maar . . . Ik vroeg, "zal ik anders een lichtceremonie voor uw zoon verzorgen tijdens de afscheidsdienst?"
Twee gezichten begonnen te glunderen. "U begrijpt het helemaal. Wat zou u ons daar blij mee maken en ook onze zoon Peter, want die had dat ook." "Ja", zei haar jongste zoon. "Dat is echt een afscheid. Een waardig afscheid en dat heeft iedereen verdiend."

Theresia Rook, humanistische uitvaartbegeleiding, regio Fryslân en regio Drenthe, Overijsel, Flevoland